ლაილა

“ყველაფერი მაქვს, პირველი სიყვარულის გარდა”

ლაილა მაროკოში ცხოვრობდა.

სპილენძისფერი პრიალა კანი და სავსე მკერდი ჰქონდა. გახუნებული ხვეული თმა და ხრინწიანი ხმა. თითები ჰქონდა გრძელი და თხელი, ულამაზესი, მაგრამ ბევრს არ ეწეოდა. ეკეთა უამრავი თვლიანი სამაჯური და ყოველთვის საოცარ ფერებში ეცვა.  Continue reading “ლაილა”

Advertisements

*

19060099_1450829054939604_1598203458744552987_n

“როცა ქვების აცდენას ვისწავლი
და ჩემკენ ნასროლ “ლოდებისგან ტაძარს ავაგებ…”

ხელებზე კანი გამიუხეშდა.
შენ ალბათ ხარ სადღაც და ფიქრობ არაფერზე. საშინლად დამღლელია ამდენი განუსაზღვრელი გარემოების ზმნიზედა ერთად. “სადღაც”, “რაღაც”, “ვიღაც”… მე და შენ არასდროს ვიცოდით, რა გვინდოდა სინამდვილეში და გვეშინოდა ყველაფრის, რაც გვეგონა, რომ გვინდოდა. Continue reading “*”

Silencio

ჩვენი სახლი სავსეა ხმებით.

ერთმანეთის სისხლში ჩამხრჩვალი სიჩუმე გვახევს თავბრუს და ვირევით. ვტრიალებთ ხელებგაშლილი დიდ, წითელ ოთახში და არ ვიკვეთებით.  Continue reading “Silencio”

რიტუალი

tumblr_o0ir5fu6ar1qje31lo1_500

მას ეგონა, რომ ვიყავი კაცი და იცოდა, რომ მიყვარდა.

ყოველდღე იღებდა ჩემგან წერილებს და ყოველ საღამოს, რვა საათზე ხსნიდა. ვუყვარდი.

მან არ იცოდა ჩემი სახელი, თვალის ფერი, ასაკი, ოჯახური მდგომარეობა… არაფერი. დარწმუნებული იყო, რომ ვიყავი მამაკაცი. მამაკაცი, რომელიც მასზე გიჟდებოდა. მე მისთვის ვწერდი წერილებს. ისეთ წერილებს, რომლებსაც მე თვითონაც სიამოვნებით მივიღებდი და ზოგჯერ გული მერეოდა საკუთარ საცოდაობაზე. იმიტირებულ ორგაზმზე ბევრად უარესი რაღაც იყო ეს და არ მოეძებნებოდა არანაირი გამართლება ჩემს საქციელს. Continue reading “რიტუალი”

ნუში

დღეს ჩემს სხეულს სხვა მამაკაცის სუნი აქვს. აუტანელი სუნი.

გუშინ კიდევ სხვა სუნი ჰქონდა, მაგრამ გუშინ ჯერ კიდევ მახსოვდი.

შენ მზის სუნი გაქვს.

მინდა, შენთვის იმის გარდაც მქონდეს რამე სათქმელი, რომ მიყვარხარ.

წერა მეზარება.

მეძინება და შენ ეს ფეხებზე გკიდია. მაინც არ ხარ.

ჩემს სხეულს არასდროს ჰქონია მზის სუნი. მარტო შენგან მახსოვს. შენი ხელების შორეული არომატია, მაგრამ ისეთი მძაფრი, როგორიც ახალდაკრეფილი ატმის.

მჭირდება მზის სხვივები.

ნუ იცინი, რა.

ნუ იცინი.

ძილინებისა.