Silencio

ჩვენი სახლი სავსეა ხმებით.

ერთმანეთის სისხლში ჩამხრჩვალი სიჩუმე გვახევს თავბრუს და ვირევით. ვტრიალებთ ხელებგაშლილი დიდ, წითელ ოთახში და არ ვიკვეთებით.  Continue reading “Silencio”

რიტუალი

tumblr_o0ir5fu6ar1qje31lo1_500

მას ეგონა, რომ ვიყავი კაცი და იცოდა, რომ მიყვარდა.

ყოველდღე იღებდა ჩემგან წერილებს და ყოველ საღამოს, რვა საათზე ხსნიდა. ვუყვარდი.

მან არ იცოდა ჩემი სახელი, თვალის ფერი, ასაკი, ოჯახური მდგომარეობა… არაფერი. დარწმუნებული იყო, რომ ვიყავი მამაკაცი. მამაკაცი, რომელიც მასზე გიჟდებოდა. მე მისთვის ვწერდი წერილებს. ისეთ წერილებს, რომლებსაც მე თვითონაც სიამოვნებით მივიღებდი და ზოგჯერ გული მერეოდა საკუთარ საცოდაობაზე. იმიტირებულ ორგაზმზე ბევრად უარესი რაღაც იყო ეს და არ მოეძებნებოდა არანაირი გამართლება ჩემს საქციელს. Continue reading “რიტუალი”

ნუში

დღეს ჩემს სხეულს სხვა მამაკაცის სუნი აქვს. აუტანელი სუნი.

გუშინ კიდევ სხვა სუნი ჰქონდა, მაგრამ გუშინ ჯერ კიდევ მახსოვდი.

შენ მზის სუნი გაქვს.

მინდა, შენთვის იმის გარდაც მქონდეს რამე სათქმელი, რომ მიყვარხარ.

წერა მეზარება.

მეძინება და შენ ეს ფეხებზე გკიდია. მაინც არ ხარ.

ჩემს სხეულს არასდროს ჰქონია მზის სუნი. მარტო შენგან მახსოვს. შენი ხელების შორეული არომატია, მაგრამ ისეთი მძაფრი, როგორიც ახალდაკრეფილი ატმის.

მჭირდება მზის სხვივები.

ნუ იცინი, რა.

ნუ იცინი.

ძილინებისა.

მორჩა.

large

საზიზღრობაა, რომ ადამიანებს მოგონებებით ცხოვრება შეუძლიათ.

საზიზღრობაა, რომ შეუძლიათ, უსმინონ იმ მუსიკას, რომელსაც მაშინ უსმენდნენ და ეს ნიშნავდეს ყველაფერს. არ შეიძლება. სისასტიკეა ეს. თვითმკვლელობას უდრის, ცხოვრობდე მილიონიდროისწინანდელი ფლეილისთის ნოტებზე და ეს გყოფნიდეს.  Continue reading “მორჩა.”

You Don’t Know Me

tumblr_nosktwIvMu1rmza7io1_500

ღამით მარტივია ყველაფერი.
ღამით სიკვდილიც მარტივია. შეეცადე და დღის შუქზე მოკვდი, თუ შეძლებ. დამენახე და ისე მოკვდი. მზეს შეხედე და მერე დახუჭე სამუდამოდ თვალები, თუ შეძლებ.

მეძინება.
მეძინება და მეშინია, დაღამებამდე არ მეძინოს და არ გაიპარო. თვალები არ დახუჭო და არ გაბედო ადვილად სიკვდილი. მეშინია.  Continue reading “You Don’t Know Me”